( hiba.bullfinchfilm.welkom )

#12 honderd woorden over wie ze zijn

Het is wat marginaal maar toch vraag ik het me vaak af. Ze leest een document, maakt haar nagels schoon met hoekjes A4. Telefoon. Grapjes die ik niet bij haar vind passen. Ze is om 21.10 uur thuis. Hij valt steeds in slaap en wordt weer wakker van de intercom, het volgende station. Zij schaamt zich voor zijn open mond. Denk ik. Een meisje, Schiphol, alleen, met roos. Ze vloog dus aan en kocht een roos. Geen smaak, wel lief. Ze schrijft een briefje, dat gaat aan een lint. Belt. Geen gehoor. Staar. Achterin gaat de discussie door. Jongen met groeven en een meisje achter een stoel. Ze kan niet tegen een grapje. Vandaar die groeven, denk ik en gelukkig die stoel. Wat zou ze schrijven, denkt zij. Nee, anderen denken niet over mij. De roos is echt lelijk.

19 Januari 2010 | Eén reactie

Onsamenhangend verslag van een avond

 Gisteravond fietste ik naar de tijdelijke woonboot van vriendin S. om 2009 door te nemen met de NSG. Met een klotsende plastic tas flessen aan het stuur werd iets aangewakkerd dat op vroeger lijkt. Wat de NSG precies is kan ik niet vertellen. Het staat voor Nelson Support Group en bestaat 8 jaar. In de 10 Rules en Regulations van de NSG (met een correctieronde in 2005 waarin de nuances wat werden aangescherpt) staat onder meer dat vreemdgaan alleen een optie is met heel jonge jongens die goed kunnen dansen. En Justin Timberlake was onze mascotte, want die was toen heel jong en kon dansen. Dus dat om een indruk te geven. We aten kaasfondue en namen de hoogte -en dieptepunten van 2009 door. Ik met de ene hand op de 7 maanden zwangere buik van D. wier ‘Lange’ zijn of haar legendarische Jordan-dunk oefende, en met in mijn andere hand nog meer wijn.  Sterfgevallen, anti-rimpelcrèmes (hoogtepunt), gemis, en meer gebeurtenissen en veranderingen die zich vooral op een niveau afspeelden dat onmogelijk naverteld kan.

Op het Assistent Directors Club feest dat volgde (inclusief fietsrit met ‘wie zou er zijn’-fase) viel op hoe ongelooflijk druk het was ten teken van het gebrek aan werk. Zelfs door de oorverdovende muziekherrie heen hoorde je de gons van pratende mensen. Omsloten door netwerk. Ondanks dat ik het op het moment ook niet druk heb stond ik daar opeens in een vacuüm van mijn eigen gedrag: observerend als altijd, geen prater. Versieren ten doel stellen is niet meer. En alle  jonge jongens die goed dansen zijn achtergebleven in 2001.

Marco Maas wiens handdruk ik voor eeuwig had willen laten duren maakte het verschil (met dank aan S., 'ontdekster' van dit wereldwonder). Hij noemde een uur lang elk kwartier mijn naam EN achternaam in context variërend: over wodka, wat schoonheid is en over een plot dat hij had bedacht. Een superheld wiens grote wijsheid niets met intellect te maken heeft en dat is een verademing.

Mijn deel van de nacht eindigde met M. de opnameleider achterop de fiets voor een lift naar het station. Hij verloor zijn mannelijkheid riep hij. Ik herinnerde hem terug dat hij dat ruimschoots compenseert door een week geleden getrouwd te zijn en over drie weken een kind te krijgen en ik trapte verder, met hoge hakken heuvel opwaarts. Op de grachten schreef ik gedichten op het ritme van het getik van mijn trapper en vergat ze meteen.

In runenschrift redde ik een laatste regel bij thuiskomst: .. in de verte een alarm, oke Amsterdam, het is zover, je bent me toch liever rijk dan arm.

Mijn hemel.

De film die ik onderweg ook maakte, tegelijk met de dichtbundel, laat ik bij deze achterwege. Ook al zijn die paar seconden dat je in mijn tas verdwijnt conceptueel heel sterk.


(ik heb geen geschikte foto bij dit verslag. Ook al twijfel ik nog over die van de kaasfondue.)

#11 honderd woorden over 'is goed'

Melk is goed voor elk, behalve voor Piet want ‘die houdt er niet van!’ onderbrak mijn grootmoeder me in mijn oud-Hollandse versjes-periode (‘lusten? Dat bestaat niet’). Goed, nu over die andere ‘Is Goed’. Ik hing vandaag naar schatting drie keer op met ‘Is goed, zie je later’ zonder dat er iets goed te vinden was en ‘later’ niets met tijd te maken heeft. In de categorie DoeDoei’s en Helemaal Leuk’s ging al iets goed mis en nu dit. Laatste telefoonwoorden. Alsof we bang zijn iets verkeerd te zeggen en het daardoor juist zo onuitstaanbaar maken. Zeg desnoods gewoon gedag en hang op.

#10 honderd woorden over goed leven met een ei

Ik geloof niet en ben er ook niet mee opgegroeid. Je denkt er eens over na om er snel weer mee te stoppen.

Vanmiddag beoordeelde ik 12 studenten en op de terugweg stelde ik me het leven voor waarvan ik het idee heb dat ik er naartoe werk. Waar je het allemaal voor doet. Ook (en vooral) als leuk even anders is. En toch werkt het, zo schoot me te binnen, precies als geloven in iets almachtigs: het is abstract, het doel ontwikkelt met je mee en blijft dus eeuwig weg. De boeken die volstaan met de kracht van het voorstellingsvermogen om maar niet te spreken over die van het 'nu', bieden geen soelaas: de oplossing ligt immers wederom elders. Het is niet. Goed, heb ik er weer even over nagedacht om er gauw weer mee te stoppen. (foto: goed leven met een ei.)

#9 honderd woorden over 6 januari

Het is 2010 en ik mag het nog zeggen: heb een goeie! Er is veel te doen, ook dit jaar weer. Zo zal ik op de website www.myfatherswomen.com een documentaire beginnen met ongeveer elke week een episode over en met de vrouwen waarmee mijn vader is samen geweest. Spannend, omdat ik van lang niet allemaal het bestaan afweet. Ook liggen er weer samenwerkingsverbanden in het verschiet met o.a. Submarine en MarkedMedia en wachten we met kloppend hart de uitslag (eind februari) af van de NPS Kort! scriptjes die zijn ingediend. Iets waar ik het niet over ‘mag’ hebben vanwege voorbarigheid. Maar ach, dat is zó 2009.

GELUID AAN! 2010 -Encore une fois- from Bullfinchfilm on Vimeo.

lees verder

#8 honderd woorden over vogels

Aangezien vroegah toch alles betah was geldt dat ook voor de vogels. Als er iets is dat ik mis na het verhuizen naar een straat met een bocht in hartje Amsterdam dan zijn het de vogels wel. De Emmastraat in een wandelstokwijk van Den Haag had tenminste nog bomen met bessen.

Vandaag zag ik dat er in de Negen Straatjes een dierenwinkel ligt. Ik wil voer kopen voor de onzichtbare vogels, maar ik vermoed dat ze daar alleen NafNaf-sjaaltjes verkopen voor zwart-beige geblokte chiwawa’s. Morgen zal ik in de omgeving zijn van die Haagse straat met de bessen. Dan koop ik bij dierenspeciaalzaak Arie gewoon een heel huis voor de vogels van de Amsterdamse bocht (én de Negen Straatjes).

#7 honderd woorden over lijken

Ik zie een neus die een andere kant op kromt, blond haar en blauwe ogen. Ze heeft een zangerige stem, zakelijk inzicht en gepoetste schoenen. Perfecte nagels en goede make-up. Mijn nichtje is anders en ik zoek iets. Wanneer je onze familie zou vergelijken met een dorp dan zou het bestaan uit vijf kleine huizen met kilometers tussenland en mensen die elkaars verjaardagen alleen per toeval herinneren. Ik zie haar nu regelmatig. We eten appeltaart zonder verjaardag, overleggen opdrachten en praten alsof het 27 jaar lang verboden was. Dus er klopt genoeg, het voelt familie-achtig en waarin die overeenkomst samenvalt? Die is in 1967 hoogstwaarschijnlijk meegestorven met onze grootvader.

#6 honderd woorden over Detroit

Eigenlijk was ik aan het wachten tot ik wist wat ik wilde vertellen over die 4 ½ dagen Detroit. Het kwam niet maar er moet wat. Het was veel. De hit Dancing in the Street van Martha Reeves was ons Leitmotiv. We spraken de eigenaar van Hitsville U.S.A., mister Smith en de eigenaar van The Roostertail, mister Schoenith, waar de adem van vervlogen, dampende feesten in zijn herinnering doorklonk. We hebben Martha midden op Woodward avenue zien dansen met gasten van een bruidsfeest, volgens haar leeft Detroit. Ja, want zij leeft nog, dacht ik en in de CVS ligt stof op de Asprin. De straten waren stil tot middernacht waarna de dampende casino’s de hendels over haalden: het leven begon.

Rest nog steeds de brandende vraag: hoe is het zo gekomen.

(Flipvideo > volume hoog)